ما آدمها هنرپیشه های فوق العاده ای هستیم!فقط وقتی احساسی میشیم یهو خودمون میشیم!

نمی دونم،شاید هم:... ما آدمها وقتی احساسی میشیم هنرپیشه های فوق العاده ای هستیم... و بعدش یهو خودمون میشیم

تا وقتی که مریض نشی کسی برات گل نمی یاره!!

تا فریاد نزنی کسی به طرفت بر نمی گرده!!

تا گریه نکنی کسی نوازشت نمی کنه!!

تا قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمی یاد!!

و تا وقتی نمیری کسی تو رو نمی بخشه

http://www.mehdinasiri.net/bp/

۱=جنین   ۲=نوزاد   ۳=خردسال   ۴=کودک   ۵= نوجوان   ۶=جوان   ۷ =جوان   ۸=میانسال   ۹= پیر   ۱۰=فرتوت  ۱۱ =کهنسال ۱۲=فسیل  ۱۳=علی دایی 

پسربچه گفت:(( بعضی وقتا قاشق از دستم می افته. ))

پيرمرد گفت:(( از دست من هم می افته ))

پسربچه يواشکی گفت:(( من شلوارمو خيس می کنم. ))

پيرمرد خنديد و گفت:(( من هم همينطور ))

پسربچه گفت:(( من خيلی وقتا گريه می کنم. ))

پيرمرد سری تکان داد:(( من هم. ))

پسربچه گفت:(( اما بدتر از همه اين که بزرگترها به من توجهی نمی کنند. ))

و گرمای دست چروک خورده ای را روی دستش احساس کرد.

پيرمرد گفت:(( منظورت را کاملا می فهمم. ))

http://www.mehdinasiri.net/bp/

روی این سایته کلیک کن یه چیز توپ میاد فقط نظر یادت نره

http://www.mehdinasiri.net/bp/

سفر برایم هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد. اما زندگی به من آموخت ... برای بهتر دیدن عظمت هر چیز............ باید قدری از آن دور شد !!!

بعد اون وقت میشی این ذختره

به نقطه خاکستری وسط تصویر زیر نگاه کنید.سپس سر خود را عقب و جلو ببرید. به نظر می رسد که دوایر می چرخند

این فیل چند تا پا داره؟

اگر حرکت نقطه صورتی را دنبال کنید فقط یک رنگ خواهید دید، صورتی
اگر به + مرکز خیره شوید ، نقطه ای که در حال حرکت است به سبز تبدیل می شود
اکنون اگر به + وسط نگاهتان را ثابت نگه دارید ، بعد مدت کوتاعی تمام نقاط صورتی به آرامی ناپدید میشوند و شما تنها یک نقطه سبز در حال چرخش خواهید دید

http://www.mehdinasiri.net/bp/

براي نا اميد ، زمين به اندازه ي خود او تنگ است. تولستوي

از زندگي قهر نکنيد ، زندگي ناز کسي را نميکشد. پريور

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

غمم این است که چون ماه نو انگشت نمایی

ورنه غم نیست که از عشق تو رسوای جهانم (عماد خراسانی)

یعنی توی این ده سال در خارج از کشور توی سینما فعالیت داشتید؟
- آره. توی دوبی با جکی شرف (بازیگر هندی) فیلم آن را بازی کردم. یک فیلم هندی بود که توی دوبی فیلم برداری می‏کردند. توی بالیوود بازیگرهای هندی ارج و قرب زیادی دارند، مثلا تا از ماشین پیاده می‏شدند یک نفر سریع با چتر می‏دوید طرف شان تا یک وقت آفتاب صورت شان را نسوزاند.

قسمت اولی که شما را توی سریال برره نشان دادند، خیلی‌ها ‌می گفتند این، کار کامپیوتر است.
- اتفاقا توی خیابان هم که مردم من را می‏بینند، می‏گویند آقا، آن جا چیزی زیر پایت گذاشته بودی؟ توی امارات هم که بودم، مجله گلف نیوز، مدام می‏آمد سراغم. آن جا به اصطلاح به ما می‏گفتند ابراج امارات. چون از این لباس‌های ‌بلند عربی هم می‏پوشیدم، هیکلم بیشتر به چشم می‏آمد. به من می‏گفتند برج عرب.

قدتان چقدر است؟
- دو متر و ده سانت. وزنم هم 142 کیلو است.

ورزش هم می‏کنید؟
- من قهرمان بوکس بودم. سال 68 به خاطر شکستگی فکم دیگر نتوانستم ادامه بدهم. توی دوبی هم به خاطر همین هیکلم، مرافق شیخ بودم. یعنی در اصل، بادیگارد و مربی شیخ بودم.

توی برره نمی‏خواهید بوکس کار کنید؟
- مردم برره خیلی مبتدی هستند. خودتان که دیده اید. هر چیزی که می‏شود، مدیری می‏پرسد: این یعنی چه؟ بنابراین، ورزش به آن صورت، توی برره راه پیدا نکرده! البته توی آن قسمت که فوتبال بود، قرار بود من دروازه بان باشم که چون بچه‌ها ‌فکر کرده بودند من به دوبی برمی گردم یک نفر دیگر را دروازه بان کرده بودند.

این صداهایی که غول از خودش درمی آورد، از کجا آمده؟
- از خودم. اتفاقا سر صحنه، بچه‌ها ‌هم تعجب کرده بودند. می‏گفتند این صداها را از کجا در می‏آوری؟ الان توی خیابان که رد می‏شوم، مردم داد می‏زنند بوآاااا. مخصوصا بچه‌ها ‌خیلی از غول خوششان آمده. چند روز پیش، از جلوی یک دبستان رد می‏شدم که بچه‌های ‌مدرسه، من را دیدند. یک دفعه ریختند بیرون. مدرسه تعطیل شد! همه ریخته بودند دورم و امضا می‏خواستند. مجبور شدم دو ساعت، آن جا باشم. خانم مدیرشان هم رفت یک دوربین آورد که عکس بگیرد.

بازیگری را از کی شروع کردید؟
- از سال 68. ولی از سال 62 توی مدرسه راهنمایی توحید با بچه‌ها ‌تئاتر کار می‏کردیم. آن موقع، خشایار اعتمادی هم تک خوان گروه سرودمان بود. یک مدتی هم توی برنامة صبح جمعه با شما با مرحوم فرهنگ مهرپرور کار می‏کردم، چون تقلید صدایم خیلی خوب است. آن موقع، سرود آمریکا آمریکا را به صورت محتکر محتکر در آوردیم و با تقلید صدای خواننده اصلی اش خواندم. (و یک تکه از سرود را برای ما می‏خواند.) بعد توی پرواز پرستوها (ابوالقاسم طالبی) نقش یک افسر عراقی را بازی کردم.

سایز خانواده تان هم همین طوری درشت است؟
- آره. یکی از پسر عموهایم قهرمان بوکس انگلیس است. اسمش راشد است، ولی به اش می‏گویند ری. پدرم هم قهرمان کشتی ایران بود و همرزم جهان پهلوان تختی: شهاب ایراندوست. الان عکس پدرم و آقای تختی، آرم کشتی پهلوانی ایران است.

خنده تان هم می‏گیرد؟
- اصلا. وقتی می‏روم سر صحنه، می‏روم توی حالت ذن. فکر می‏کنم واقعا غول ام و حالا باید به عنوان غول، نقشم را بازی کنم. شخصیت غول، یک شخصیت خشن و در عین حال مهربان است. در واقع، یک غول با چهره مثبت است.

خب این غول مثبت، قرار است به کجا برسد؟
- غول، نهایتا توی برره می‏ماند و سر و سامان می‏گیرد. از جنگل و کوه و خشونت، کاملا جدا می‏شود و یکی از اهالی برره می‏شود. یک انسان ایده آل.

توی خانه هم احساس می‏کنید که هنوز غول برره هستید؟
- بعضی شب‌ها ‌احساس می‏کنم که سیامک روی این بازویم خوابیده و مهران روی این یکی بازویم. سیامک می‏گفت: رابین هود برره کم بود، جان کوچولو هم اضافه شد!

دوست دارید توی چه فیلمی بازی کنید؟
- فیلم‌های ‌اکشن، فیلم‌های ‌جنگی، فیلم‌های ‌ورزشی مثل راکی و رمبو.

توی امارات، از این فیلم‌ها ‌بازی می‏کردید؟
- نه. آن جا توی یک شرکتی بودم که ما را برای بادیگارد شدن استخدام کرده بود. مثلا من بادیگارد ویتنی هیوستون، ماریا کری، نیکلاس کیج، استینگ، تایگروود (قهرمان بوکس جهان) و… بوده ام. نیکلاس کیج از هیکل من تعجب کرده بود. می‏گفت: توی ایران هم همچین سایزی پیدا می‏شود؟

از بادیگاردی تان خاطره ای ندارید؟
- یک بار برایان آدامز برای کنسرت آمده بود آن جا. این آدم، گیتارش را از خودش جدا نمی‏کرد. دستشویی هم که می‏رفت، گیتارش را می‏برد و تمرین می‏کرد. من هم از بیرون، تقلید صدایش را کردم. بیچاره فکر کرده بود اکوی صدای خودش است. بعد آمد بیرون، گفت: احمد، تو بودی؟

وقتی می‏خواهید سوار ماشین شوید، مشکلی ندارید؟
چرا، خیلی سخت است. البته الان شانس آورده ام که صندلی جلو، یک نفره شده. ماشین‌های ‌توی ایران، اکثرا کوچک هستند. وقتی می‏نشینم، پاهایم می‏رود بالای داشبورد. خیلی وقت‌ها ‌هم که راننده‌ها ‌من را می‏شناسند، می‏گویند: برو صندلی عقب، راحت بنشین. کسی را سوار نمی‏کنیم.

تا حالا شده که فیلمی را ببینید و دلتان بخواهد که کاش جای فلان نقش، بازی می‏کردید؟
- خیلی. مثلا نقش مالک اشتر توی سریال امام علی برایم این طوری بود. همیشه دوست داشته ام که توی فیلم‌های ‌تاریخی و مذهبی بازی کنم. دوست دارم یک سریال در رابطه با کربلا ساخته شود و تویش بازی کنم. می‏دانید، هنرمند زمانی هنرمند است که اشکش اشک مردم باشد و لبخندش لبخند مردم. زمانی که گریه می‏کند، تمام 70 میلیون باهاش بگریند و زمانی که می‏خندد، 70 میلیون همراهش بخندند.
منبع: