|
پسر بچه اي بود كه اخلاق خوبي نداشت. پدرش جعبه اي ميخ به او داد و
گفت هر بار كه عصباني مي شوي بايد يك ميخ به ديوار بكوبي
روز اول پسر بچه 37 ميخ به ديوار كوبيد. طي چند هفته، همانطور كه ياد
مي گرفت چگونه عصبانيتش را كنترل كند، تعداد ميخهاي كوبيده شده به
ديوار كمتر مي شد. او فهميد كه كنترل عصبانيتش آسان تر از كوبيدن ميخها
بر ديوار است بالاخره روزي رسيد كه پسر بچه ديگر عصباني نمي شد. او
اين مسئله را به پدرش گفت و پدر نيز پيشنهاد داد هر بار كه مي تواند
عصبانيتش را كنترل كند، يكي از ميخها را از ديوار درآورد روزها گذشت و
پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگويد كه تمام ميخها را از ديوار بيرون
آورده است. پدر دست پسر بچه را گرفت و به كنار ديوار برد و گفت:
«پسرم! تو كار خوبي انجام دادي و توانستي بر خشم پيروز شوي. اما به
سوراخهاي ديوار نگاه كن. ديوار ديگر مثل گذشته اش نمي شود. وقتي تو
در هنگام عصبانيت حرفهايي مي زني، آن حرفها هم چنين آثاري به جاي
مي گذارد. تو مي تواني چاقويي در دل انساني فرو كني و آن را بيرون
آوري. اما هزاران بار عذرخواهي هم فايده ندارد؛ آن زخم سر جايش است.
زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است  
|
